Hiszpania
Turyści przybywający do Hiszpanii, aby spędzić wakacje wybierają przede wszystkim rejony Costa Brava, Costa del Sol lub Costa de la Luz. Polacy udają się także na hiszpańskie wyspy. Na Majorkę oraz Wyspy Kanaryjskie, Teneryfę i Gran Canarię. Hiszpania to kraj, który kojarzy się nie tylko z corridą, flamenco i piaszczystymi plażami. Przyjeżdżamy tutaj także ze względu na bogatą historię i ciekawe miejsca do zobaczenia. Polecamy incentive travel do Hiszpanii.
Hiszpania to nie tylko Madryt i Barcelona, ale także San Sebastian, Toledo, Walencja, Sewilla, Kordoba i Malaga.
La Coruńa, Lugo, Orense, Pontevedra (Galicia), Leon (Leon), Oviedo (Asturia), Santander, Burgos, Palencia, Logrońo (Nowa Kastylia), Alava, Guipuzcoa, Vizcaya (Baskonia).
Na wybrzeżu występuje wiele piaszczystych plaż, zwłaszcza w otoczonych wzniesieniami zatokach. Do najsłynniejszych należą plaże San Sebastian (La Concha, Ondarreta) i Santander, lansowane jeszcze przez królową Izabelę II. Ponadto licznie odwiedzane są kąpieliska w Laredo, Zarauz, Castro Urdiales, Salinas, Llanes, Santillana del Mar. Klimat typowo oceaniczny, odznacza się dużą wilgotnością (śr. roczna suma opadów wynosi ok. 1500 mm) oraz umiarkowanymi temperaturami (śr. roczna 13-14°C). Głównym zajęciem ludności jest rolnictwo oraz rybołówstwo, w tym m.in. połowy skorupiaków i mięczaków (mariscos). Szczególne miejsce wśród miast galicyjskich zajmuje Santiago de Compostela, które obok Rzymu i Fatimy jest jednym z głównych miejsc ruchu pielgrzymkowego w Europie.
Burgos (nazwa pochodzi od zamku obronnego wzniesionego przez króla Leonu, Alfonsa Wielkiego) w latach 1037-1230 był stolicą suwerennego Królestwa Kastylii. Położenie miasta na szlaku pielgrzymek do Santiago de Compostela przyczyniło się do budowy w nim wielu imponujących obiektów sakralnych.
Region Północno-Wschodni obejmuje Pireneje, Góry Katalońskie, Nizinę Aragońską oraz kataloński odcinek wybrzeża Morza Śródziemnego.
Północną granicę regionu i zarazem całego półwyspu tworzą Pireneje, oddzielające Hiszpanię od kontynentalnego trzonu Europy. Stanowią one zwartą barierę górską o szerokości ponad 100 km, ciągnącą się na długości ok. 430 km, od atlantyckiej Zatoki Biskajskiej po przylądek Creus nad Morzem Śródziemnym.
Kataloński odcinek wybrzeża śródziemnomorskiego ciągnie się od granicy francuskiej do ujścia rzeki Ebro. W granicach prowincji Gerona nosi on nazwę Costa Brava (Wybrzeże Dzikie), a w granicach Barcelony i Tarragony — Costa Dorada (Wybrzeże Złote).
Costa Brava (168 km dł.) jest skalistym wybrzeżem, porośniętym niskimi dębami, gajami piniowymi i makią. Niewielkie piaszczyste plaże wypełniają tu małe zatoki (cala) lub tworzą wąskie pasma u stóp stromo wznoszących się zboczy. W przeciągu kilku lat małe miejscowości przekształciły się — przy znacznej ingerencji ze strony państwa — w modne i nowoczesne kąpieliska morskie: Lloret de Mar, Rosas, Tossa de Mar, Blanes.
Costa Dorada (257 km dł.), będąca przede wszystkim regionem wypoczynkowym przemysłowej Barcelony, jest szerokim piaszczystym wybrzeżem, ciągnącym się łagodnym łukiem w kierunku południowo-zachodnim. Na przeważającej jego części dominuje ciągła zabudowa turystyczna, której największe nagromadzenie występuje w Calella, Malgrat, Pineda, Sitges (pierwsze kąpielisko śródziemnomorskie w Hiszpanii).
Pośrodku Costa Dorada leży stolica Katalonii — Barcelona. Założona w III w. p.n.e. przez Greków, rozbudowana przez Kartagińczyków jako port i miasto handlowe Barcino, weszła w skład imperium rzymskiego po drugiej wojnie punickiej (201 r. p.n.e.). W 712 r. wraz z całą Katalonią zajęta przez Maurów pozostawała pod ich panowaniem do początku IX w. W czasie rekonkwisty była ważnym ośrodkiem całej Katalonii. Po zjednoczeniu Katalonii z Kastylią Barcelona stała się miastem peryferyjnym i dopiero przełom XIX-XX w. przyniósł jej ponowny rozwój gospodarczy i polityczny (rozbudowa przemysłu włókienniczego i handlu). Centrum miasta — Plaża Cataluna — leży pomiędzy dawnym miastem średniowiecznym (Bario Gótico — dzielnica gotycka i Arrabal), przedmieściami z okresu feudalnego i XIX-wieczną dzielnicą Ensanche. Najważniejsze zabytki miasta zgromadzone są w Bario Gótico, m.in. katedra Santa Eulalia (1298-1450 r.), gmach Archiwów Korony Aragońskiej (XVI w.), pałac królewski (XIV-XV w.), pałac Generalidad (XIV-XVII w.). W sąsiadującej z Bario Gótico dzielnicy portowej wznosi się jeden z najciekawszych zabytków miasta, kompleks budynków Arsenału i Stoczni Królewskiej (XIII-XVIII w.). W dzielnicy Ensanche znajduje się kilka budowli wzniesionych w epoce secesji przez architekta Antonio Gaudiego: Casa Batlló, Casa Mila oraz najsławniejsza budowla jaką jest kościół Sagrada Familia.
Castellón de la Piana, Alicante, Walencja, Albacete, Murcja, Teruel (Aragonia)
Region Wschodni obejmuje wybrzeże Morza Śródziemnego (Costa del Azahar, Costa Blanca) oraz wschodnią część Mesety i Gór Iberyjskich.
Costa del Azahar (Wybrzeże Kwiatu Pomarańczowego) ciągnie się na przestrzeni 300 km, od ujścia rzeki Ebro po przylądek San Antonio (prowincje Castellón de la Piana, Walencja). Jest to piaszczyste, płaskie wybrzeże o charakterze lagunowym. Stolicą regionu jest licząca blisko 700 tys. mieszkańców Walencja. Trzecie co do wielkości miasto Hiszpanii, położone jest nad rzeką Turia w odległości 3 km od Morza Śródziemnego.
Costa Blanca (Wybrzeże Białe), rozciągające się od przylądka San Antonio do przylądka Gata, obejmuje wybrzeże prowincji Murcja i Alicante. Obok piaszczysych i szerokich plaż występują tu wybrzeża wysokie, które tworzą opadające ku morzu peryferyjne obszary Gór Iberyjskich. Spośród licznie występujących tu kąpielisk największą popularnością cieszy się: Benidorm, najmodniejsze kąpielisko Hiszpanii lat osiemdziesiątych (ok. 160 hoteli o pojemności 32 tys. miejsc) oraz położone nad zalewem Mar Menor — Manga Mar Menor.
W środkowej części wybrzeża, w pobliżu miejscowości Elche (k. Alicante), znajduje się jedyny w Europie rezerwat palm daktylowych.
Valladolid, Soria, Segowia, Avila (Stara Kastylia), Madryt, Guadalajara, Cuenca, Toledo (Nowa Kastylia)
Region Centralny obejmuje Góry Kastylijskie, wschodnią część Wyżyny Nowej Kastylii, południowe tereny Wyżyny Starej Kastylii oraz przeważające obszary Gór Iberyjskich.
Liczne miejscowości La Manchy (m.in. El Toboso, Campo de Criptana, Puerto Lapice Alcazar de San Juan) związane są nierozerwalnie z życiem M. Cervantesa i bohaterów jego powieści — Don Kichota, Sancho Pansa i Dulcynei.
W pobliżu geograficznego środka Półwyspu Iberyjskiego, na południo-wschód od gór Sierra de Guadarrama, leży stolica Hiszpanii — Madryt. Do 1560 r., kiedy to Filip II przeniósł tu stolicę z Toledo, Madryt był niewielką osadą wokół mauretańskiego zameczku Magerit. Rangę miasta stołecznego zyskał jednak dopiero za panowania Burbonow w drugiej połowie XVIII w. Przebudowano wówczas dawny alkazar na pałac królewski (Palacio Real — obecnie muzeum przepełnione zabytkowymi meblami, dywanami, porcelaną, obrazami, bronią), zbudowano liczne pałace, rezydencje magnackie, kościoły i klasztory. Ostateczny kształt stolicy nadały jednak dopiero realizacje urbanistyczne przełomu XIX i XX w. Przebito wówczas bulwary i aleje, wzdłuż których stanęły gmachy użyteczności publicznej — Biblioteka Narodowa (1886 r.), Muzeum Przyrodnicze (1887 r.), Bank Hiszpański (1891 r.), Palacio de Comunicaciónes (1907-19 r.), pierwsze hotele klasy międzynarodowej: Ritz (1907 r.) i Pałace (1908 r.) oraz solidne kamienice mieszczańskie. Powstało również wiele obiektów rekreacyjno--sportowych, jak: hipodromy (Zarzuela, El Trebol), pola golfowe (Puerta Hierro), korty tenisowe, pływalnie, stadiony (Santiago Bernabeu — Real, Vincente Calderón — Atletico).
Współczesny Madryt jest wielkim (prawie 4 miliony mieszkańców), nowoczesnym miastem, siedzibą dworu królewskiego i władz państwowych, ważnym ośrodkiem kulturalnym i naukowym, siedzibą największego w Hiszpanii uniwersytetu (70 tys. studiujących). Mimo rozwoju przemysłu pozostaje miastem „trzeciego sektora". W żadnym innym mieście banki nie nadają śródmieściu tak zdecydowanego akcentu, jak w Madrycie. Stolica Hiszpanii jest najważniejszym węzłem komunikacyjnym kraju, zbiegają się tu główne arterie komunikacyjne, a port lotniczy Barajas przyjmuje rocznie ponad 5 milionów pasażerów.
Madryt, prawie pozbawiony zabytków architektonicznych, ma bogate muzea (blisko 60 placówek), liczne parki (w tym najbardziej okazałe: Retiro, Casa de Campo) oraz niezliczoną ilość fontann (najpiękniejsze towarzyszą głównej arterii komunikacyjnej stolicy, na placach La Cibeles, Canovas del Castillo, Colón).
Poza wspomnianym już muzeum w Palacio Real, do najważniejszych należą: Museo del Prado, Museo de la Academia de Bellas Artes de San Fernando (malarstwo hiszpańskie wszystkich epok), Ermita de San Antonio de la Florida y Panteon de Goya, Museo Lazaro Galdiano (kolekcja ze zbiorów Prado), Colección de Arqueologia y Etnografia Americana oraz Museo de America. Jak już zaznaczono, Madryt nie może pochwalić się wieloma zabytkami. Zabytki Madrytu są nieliczne, zasługujące na uwagę to: zbudowany w czasach Filipa II — Plaza Mayor, dawny klasztor Convente de las Descalzas Reales (XVI-XVIII w.), rokokowe sanktuarium pod wezwaniem Św. Antoniego (1797 r.) oraz stare centrum handlowe skupione wokół placu Puerta del Soi (XVIII-XX w.).
Na południe od Madrytu (70 km) położone jest Toledo — religijna stolica Hiszpanii.
Toledo to miasto, gdzie żył i tworzył jeden z najwybitniejszych malarzy, El Greco. Od 1906 r. w jednym z XVI-wiecznych pałaców, znajduje się jego muzeum, tzw. Dom El Greca.
Na północ od Kordyliery Centralnej rozciąga się obszar Wyżyny Starej Kastylii (Castilla Vieja). Znajduje się tam wiele miast, które odegrały w historii Hiszpanii bardzo ważną rolę: Medina del Campo, Aranda de Duero, Toro, Cuellar, Palencia, ale na szczególną uwagę zasługują — Avila, Segovia i Valladolid.
Costa de la Luz, to jedyny odcinek wybrzeża Hiszpanii, gdzie brak hoteli-wieżow-ców, a architektura zabudowy turystycznej harmonijnie wkomponowana jest w krajobraz brzegów atlantyckich. Ważniejsze kąpieliska to: Ayamonte, Punta Umbria, San Fernando.
Nizina Andaluzyjska (Depresión del Guadalquivir), leżąca między Zatoką Kadyksu, Górami Betyckimi i Sierra Morena, jest rozległą równiną, którą przecina rzeka Gwadalkiwir. Typowo śródziemnomorski klimat stwarza wyjątkowo korzystne warunki do rozwoju gospodarki rolno-sadowniczej. Na wapiennym cokole w trójkącie między Jerez de la Frontera, Puerto de Santa Maria i Sanlucar de Barrameda (ok. 22 tys. ha) rozciąga się rejon winnic, z którego pochodzi najsłynniejsze hiszpańskie wino — jerez (xeres, sherry).
W dolinie Gwadalkiwiru leżą dwa miasta - Kordoba i Sewilla — które wywarły wielki wpływ na historię i kulturę nie tylko Andaluzji, ale i całej Hiszpanii.
Sewilla — według legendy założona przez Herkulesa, istniała już w okresie kolonizacji fenickiej. Wczasach rzymskich, obok Colonia Patrica była głównym miastem Hispanii Ulterior. Sewilla uchodzi za stolicę andaluzyjskiego folkloru określanego zbiorową nazwą flamenco. Istotą muzyki, tańca i śpiewu flamenco jest rytm wybijany obcasami, kastanietami lub klaskaniem w dłonie. Klasyczny strój flamenco — falbaniasta suknia do ziemi, chusta w tym samym kolorze, wysoko upięte włosy u kobiet, a obcisłe czarne spodnie, kamizelka z czerwonym pasem, płaski kapelusz i czarne bolero u mężczyzn — uważany jest za narodowy strój hiszpański.
Góry Betyckie (Cordillera Beticas) stanowią południowo-wschodnie obrzeżenie półwyspu. Ciągną się na przestrzeni ok. 600 km od okolic Kadyksu do przylądka Nao (Alicante).
U stóp północnego skłonu gór Sierra Nevada, nad rzeką Darro położona jest Grenada.
Baleary
Archipelag Balearów, położony na Morzu Śródziemnym w odległości 100-250 km od wybrzeży Hiszpanii, stanowi integralną część kraju od 1285 r. Składa się on z pięciu większych wysp — Majorki, Minorki, Ibizy, Formentery i Cabrery — oraz wielu małych o łącznej powierzchni 5014 km2.
*źródła własne, Atrakcje turystyczne, Wikipedia
Zorganizuj konferencje w Hiszpanii.
Wyświetl większą mapę
Jeśli w naszej ofercie nie ma wycieczki, która Cię interesuje skontaktuj się z naszymi doradcami. Nasi specjaliści przedstawią ofertę wyjazdów indywidualnych.
INFOLINIA 0 708 108 357 (opłata 0,35 PLN z VAT za minutę) dla telefonów komórkowych 022/434 62 99 lub 032/78 15 007(opłata wg stawek operatorów) Nasi konsultanci są do Państwa dyspozycji od poniedziałku do piątku w godzinach 9.00-17.00